บทที่ 33 ไม่เกลียด

เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า แสงแดดเริ่มแผดเผารุนแรงขึ้นทุกที ราวกับจะหลอมละลายทุกสรรพสิ่ง

เหงื่อกาฬไหลซึมท่วมร่างของอรวรรณ ศีรษะเริ่มหนักอึ้งเหมือนมีหินถ่วง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตาฝาดไปเองหรือเปล่า เธอรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาจากชั้นบน

ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง กลับพบเพียงความว่างเปล่า

อ...